Międzyzdroje

Rosnące na zboczach lasy bukowe, otaczają kąpielisko wspaniałą zielenia, a ostoja żubrów i owiane legendą Jezioro Gardno ( Jordansee ) czynią zeń prawdziwy klejnot. I tylko szkoda, że otoczenie Jeziora w okresie sezonu letniego jest praktycznie niedostępne. Odgrodzone płotem, stanowi część ekskluzywnego ośrodka wypoczynkowego.
Historia: Międzyzdroje wywodzące swe historyczne poczatki z XIII wieku, są największym kąpieliskiem morskim na Wolinie. Na wyspie znajdowały się też mniejsze kąpieliska, jak Ostswine ( Świnoujście – Warszów ), Wisełka, Międzywodzie i Dziwnówek.
 W 1554 roku poraz pierwszy wymienione zostały Międzyzdroje w dokumencie, jako własność Biskupstwa Kamieńskiego. Aż do czasu rozwoju jako kąpielisko morskie, były Międzyzdroje wioską zamieszkałą przez garstkę mieszkańców, zajmujących się rybołówstwem i rolnictwem. Początki kąpieliska datują się na lata 1830 – 35. Już bowiem w 1830 roku pojawili się pierwsi, aczkolwiek jeszcze nieliczni letni goście. Od 1835 roku rozwinęło się natomiast regularne życie kąpieliskowe. W tymże roku, wzniesione zostały pierwsze łazienki, naturalnie osobno dla pań i dla panów, jak to wówczas było w zwyczaju. Zwolna też, zamożni mieszkańcy Berlina i Szczecina wznosili tutaj swoje wille i letnie domy. Niezwykłą atrakcją stało się zbudowane w 1885 roku pierwsze na wyspach molo spacerowe, które w 1906 roku zostało przedłużone do 360 metrów. W 1913 roku, sylwestrowy sztorm zniszczył je w znacznej części.Dopiero w 1921 roku podjęto się jego odbudowy.
 W 1850 roku notowano w Międzyzdrojach 317 stałych mieszkańcow i około 500 letnich gości. Po dziesięciu latach nastąpił dynamiczny rozwój miejscowości. Świadectwem tego było wzniesienie w 1862 r. kościoła na Wzgórzu Królewskim. Od roku 1870 nastąpiła też intensywna zabudowa terenów wydmowych w zachodniej części osiedla.
 W roku 1869 przebudowana została mała przystań na Jeziorze Wicko, t.zw. Laatziger Ablage, w stopniu umożliwiającym utrzymanie regularnej, bezpośredniej komunikacji wodnej ze Szczecinem. Miejscowość stała się więc bardziej osiągalna dla chcących w niej odpoczywać gości. Duże zasługi dla wypromowania Międzyzdrojów, położył niemiecki cesarz Fryderyk III, który w 1867 roku przybył tu wraz z rodziną, na kilkutygodniowy pobyt. Dzięki jego wstawiennictwu, w dwa lata potem, przystań na Jeziorze Wicko została znacznie ulepszona i rozbudowana tak, że możliwym stało się wpływanie statków pasażerskich, utrzymujących regularną żeglugę w trójkącie Szczecin – Międzyzdroje – Świnoujście. Wdzięczni mieszkańcy Międzyzdrojów imię cesarza nadali zbudowanemu w 1885 roku, pierwszemu w regionie molo. Odcinek drogi między przystanią pasażerską a Międzyzdrojami obsługiwały, poczatkowo dorożki, a z czasem, regularne kursujace omnibusy. Już w roku 1872 należały Międzyzdroje do najbardziej wziętych i modnych miejscowości kąpieliskowych w Niemczech.
 Po zbudowaniu w 1899 r. połączenia kolejowego ze Szczecina przez Wolin do Międzyzdrojów, miejscowość zyskała na atrakcyjności. Goście już wcześniej wykorzystywali istniejące połączenie kolejowe z Berlina przez Ducherow i Świnoujście.
 Rosła nieustannie liczba mieszkańców, ale przede wszystkim liczba gości.  W 1939 zamieszkiwało w Międzyzdrojach 4.145 osób. Liczba gości natomiast już w 1930 przekroczyła 21.000.
 Międzyzdroje posiadają niepowtarzalny klimatm lokalny, wyjatkowo sprzyjający leczeniu klimatycznemu. Zapewnia go łańcuch nadmorskich wzgórz, osłaniających od wschodu, w okresie chłodnych i wietrznych miesięcy roku.
 Prominentnymi gośćmi kąpieliska, byli miedzy innymi pruski następca tronu wraz z dworem,generalny dyrektor poczty Heinrich von Stephan, oraz profesor Rudolf Virchow, światowej sławy berliński lekarz. No i wreszcie w latach 1938 – 1942 do miejscowej „Balten – Schule”, prywatnej szkoły średniej, uczęszczał książę Klaus von Amsberg, późniejszy małżonek holenderskjiej królowej Beatrix.
R.R.